یک شب آتش در نیستانی فتاد
سوخت چون عشقی که برجانی فتاد

شعله تا سرگرم کار خویش شد
هر نی یی شمع مزار خویش شد

متن آهنگ یا رب از هایده + دانلود
 

بگو یا رب

بگو یارب چه بد گفتم

چه بد کردم

که نزدت خویشتن را

دیو و دد کردم

مرا یا رب نمیخواهی

گناه از تو

اگر نفرین به این دنیای بد کردم

به حرفم گوش کن یا رب

به دردم گوش کن یا رب

اگر بیهوده میگویم مرا خاموش کن یا رب

 سرود ای ایران ای مرز پر گهر

با صدای غلامحسین بنان

+ متن و دانلود 
 

 گروه کر دختران ؛ ترانه بسیار زیبا و خاطرهانگیز رفتم که رفتم

بیوگرافی زنده یاد قیصر امین پور شاعر بزرگ ایرانی 

عکس و دکلمه شعر

” خسته ام از این کویر”

سروده ، قيصر امين پور

تو بمان ؛ تنها تو بمان

قصه جالب هاتف و انقلاب ...

آهنگ یاد ایام استاد محمدرضا شجریان

 به یزدان که گر ما خرد داشتیم ...

(فردوسی)

و مردی می شناسم من

و مردی می شناسم

ندارد طاقت ماندن.....

زني را مي شناسم من

شاعر : فریبا شش بلوکی

از مجموعه شعر شبانه

همکلام با سهراب که گفت

            مادری دارم

                             بهتر از برگ درخت

گلچین اشعار استاد ایرج میرزا

بسمه تعالی

دل به کف غصه نباید سپرد ...... اول و آخر همه خواهیم مرد

فهرست اشعار استاد ایرج میرزا شاعر بزرگ قرن 

ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﺕ ﻣﺎﻧﺪﻩ  آﻥ ﺷﺐ که ﺗﻮ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻡ  ...

ایرج میرزا

خود گنه کاریم و از دنیا شکایت میکنیم
غافل از خود،دیگری راهم قضاوت میکنیم

کودکی جان می دهد از درد فقر و ما هنوز
چشم میبندیم وهرشب خواب راحت میکنیم

عمر کوتاه است ودنیا فانی و با این وجود
ما به این دنیای فانی زود عادت میکنیم

ما که بردیم آبرو از عشق، پس دیگر چرا
عشق را باواژه هامان بی شرافت میکنیم؟

کاش پاسخ داشت این پرسش که ما در زندگی
با همیم اما چرا احساس غربت میکنیم؟

من به این مصرع یقین دارم که روزی میرسد
سوره ای از عشق را با هم قرائت میکنیم

در تضادند غم من و پریشانی تو
سفره ی فقر من و سفره ی مهمانی تو

روزی آید که خدا حکم کند ما بین
پینه ی دست من و پینه ی پیشانی تو

سنگریزه

سنگریزه ریز است و ناچیز، اما اگر در جوراب یا کفش باشد، ما را از راه رفتن باز می دارد.

در زندگی هم بعضی مسائل ریز و ناچیزند، اما مانع حرکت به سمت  خوبی ها و آرامش ما میشوند.

بی احترامی ونامهربانی به والدین، نگاه تحقیر آمیز به فقرا، تکبر و فخر فروشی به مردم، منت گذاشتن هنگام کمک کردن، نپذیرفتن عذر خطای دوستان، بخشی از سنگریزه های  مسیر تکامل ما هستند.

سعی کنیم آنها را به موقع کنار بگذاریم تا از زندگی لذت ببریم.

🌺🌺🌺🌸🌸🌸🌺🌺🌺

ﺷﻌﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﻧﺸﺪﻩ " ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ :"

ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﮐﻼﺱ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺩﺑﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ

ﺣﺘﻤﺎ ﯾﺎﺩﺵ ﺍﺳﺖ " ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎ ﺗﺮﺍﻧﻪ

لطف کن مسجد که می آیی... 

لطف کن مسجد که می آیی رُژت را پاک کن

مومنان با دیدنت، حالی به حالی می شوند
 

زندگی، راز بزرگی است که در ما جاریست

شعر علی ای همای رحمت

منشأ شعر «علی ای همای رحمت» پیدا شد+تصاویر

 شعر کوزه و کوزه گر (خیام )

در کارگه کوزه گری رفتم دوش

حاجی فیروز

ارباب خودم ســــلامُ علیکم        ارباب خودم ســـــرتو بالا کن

  ارباب خودم بُزبز قنـــــــــدی           ارباب خودم چرا نمی خندی

  ارباب خودم گلی به جمالت          از کجا بگم وصــــــف کمالت...

برگرفته از وبلاگ گلارستان

آرش کمانگیر سروده سیاوش کسرایی

+

همراه با صدای شاعر

چای با طعم خدا

دوستی مثل گل است
باید آن را بو کرد
باید آن را فهمید
باید آن را پایید
دوستی عین غم است
در نگاه مهتاب
یا که یک نغمه ی شاد
از پرستو در باد
دوستی حادثه نیست
دوستی جاذبه نیست
دوستی دست شماست
دوستی برق دو چشمان شماست
دوستی مهر شماست
دوستم باش و بدان
دوست میدارمتان

از خواب گران خیز

ای غنچه خوابیده چو نرگس نگران خیز

آرزوهــــا

برگی از دفتر شعر مریم حیدرزاده



کاش وقتی زندگی فرصت دهد
گاهی از پروانه‌ها یادی کنیم

شعر اول رو حمید مصدق گفته بوده که همه خوندن یا شنیدن

امیدوارم لذت ببرید

مردم

شمالم تا جنوبم عشق چه خاک و گندمی دارم
صدام یاری کنه باید بگم چه مردمی دارم
بگم این حق هیچکس نیست که با ثروت فقیر باشه
کسی که فرش می بافه نباید رو حصیر باشه
اگر چه سختی از انسان یه کوه درد می سازه
ولی از مردم ما درد داره یک مرد می سازه
شمالم تا جنوبم عشق چه خاک و گندمی دارم
صدام یاری کنه باید بگم چه مردمی دارم
نگاه کن بچه های کار چه جور تو آب و آتیشن
تو این روزهای سخت کمک خرج پدر میشن
من و تو مردمی هستیم که گنج از رنج می سازیم
به این تاریخ خورشیدی به این فرهنگ می نازیم
من و تو مردمی هستیم که آینده تو مشت ماست
که از هفتاد نسل قبل هزار اسطوره پشت ماست
شمالم تا جنوبم عشق چه خاک و گندمی دارم
صدام یاری کنه باید بگم چه مردمی دارم

معین

اهل دانشگاهم

روزگارم خوش نیست
ژتونی دارم ، خرده پولی ، سر سوزن هوشی
دوستانی دارم بهتر از شمر و یزید
دوستانی هم چون من مشروط
و اتاقی که که همین نزدیکی است ،پشت آن کوه بلند.
اهل دانشگاهم !

معلم چو آمد، به ناگه کلاس؛
چوشهری فرو خفته خاموش شد
سخن های ناگفته در مغزها
به لب نارسیده فراموش شد

معلم ز کار مداوم مدام
غضبناک و فرسوده و خسته بود

ارسالی از:مهدی زکی زاده

ای شـب از رؤیـای تـو رنگیـن شـده ...

و حالا گیر افتاده ایم بین دو نسل ...

منـم زیبــا(شعري از زنده ياد سهراب سپهري)

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟

بی وفا، بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا ؟

بوی عیدی بوی توت بوی کاغذرنگی
بوی تند ماهی‌ دودی وسط سفره‌ء نو
بوی یاس جانماز ترمه‌ی مادربزرگ

با اینا زمستونو سر می‌کنم
با اینا خستگی‌مو در می‌کنم

شادی شکستن قلک پول
وحشت کم شدن سکه‌ء عیدی از شمردن زیاد
بوی اسکناس تا نخورده‌ء لای کتاب

با اینا زمستونو سر می‌کنم
با اینا خستگی مو در می‌کنم

فکر قاشق زدن یه دختر چادرسیا
شوق یک خیز بلند از روی بته‌های نور
برق کفش جفت‌شده تو گنجه‌ها

با اینا زمستونو سر می‌کنم
با اینا خستگی‌مو در می‌کنم

عشق یک ستاره ساختن با دولک
ترس ناتموم گذاشتن جریمه‌های عید مدرسه
بوی گل محمدی که خشک شده لای کتاب

با اینا زمستونو سر می‌کنم
با اینا خستگی‌مو در می‌کنم

بوی باغچه بوی حوض عطر خوب نذری
شب جمعه پی فانوس توی کوچه گم شدن
توی جوی لاجوردی هوس یه آب‌تنی

با اینا زمستونو سر می‌کنم
با اینا خستگی‌مو در می‌کنم

خواننده: جاودان فرهاد مهرداد

آهنگ فوق العاده زیبای کودکانه ( بوی عیدی ) با صدای مرحوم فرهاد مهراد..Download Music
با نزدیک شدن به فصل بهار و آغاز سال نو ، تصمیم گرفتیم آهنگ بیاد ماندنی و بسیار زیبای بوی عیدی از مرحوم فرهاد مهراد را برای شما آماده کنیم .

دانلود آهنگ بوی عیدی از فرهاد

یا

بی خبر از حال هم خوابیدن چه سود؟

بر مزار مردگان خویش نالیدن چه سود؟

زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید

ورنه بر سنگ مزارش آب پاشیدن چه سود؟

گر نرفتی خانه اش تا زنده بود

... خانه صاحب عزا تا صبح خوابیدن چه سود؟

گر نپرسی حال من تا زنده ام

بعد مرگم اشك و نالیدن چه سود؟

زنده را در زندگی قدرش بدان

ورنه مشکی از برای مرده پوشیدن چه سود؟

 

 

من غلام قمرم ، غير قمر هيچ مگو

پيش من جز سخن شمع و شكر هيچ مگو

سخن رنج مگو ، جز سخن گنج مگو

ور از اين بي خبري رنج مبر ، هيچ مگو

دوش ديوانه شدم ، عشق مرا ديد و بگفت

آمدم ، نعره مزن ، جامه مدر ،هيچ مگو

گفتم :اي عشق من از چيز دگر مي ترسم

گفت : آن چيز دگر نيست دگر ، هيچ مگو

من به گوش تو سخنهاي نهان خواهم گفت

سر بجنبان كه بلي ، جز كه به سر هيچ مگو

قمري ، جان صفتي در ره دل پيدا شد

در ره دل چه لطيف است سفر هيچ مگو

گفتم : اي دل چه مه است اين ؟ دل اشارت مي كرد

كه نه اندازه توست اين بگذر هيچ مگو

گفتم : اين روي فرشته ست عجب يا بشر است ؟

گفت : اين غير فرشته ست و بشر هيچ مگو

گفتم : اين چيست ؟ بگو زير و زبر خواهم شد

گفت : مي باش چنين زيرو زبر هيچ مگو

اي نشسته در اين خانه پر نقش و خيال

خيز از اين خانه برو ، رخت ببر، هيچ مگو

گفتم : اي دل پدري كن ، نه كه اين وصف خداست ؟

گفت : اين هست ولي جان پدر هيچ مگو

تا سحر ای شمع بر بالین من               امشب از بهر خدا بیدار باش

سایه ی غم ناگهان بر دل نشست        رحم کن امشب مرا غمخوار باش

کام امیدم بخون آغشته شد                 تیرای غم چنان بر دل نشست

کاندر این دریای مست زندگی               کشتی امید من بر گل نشست

آه!ای یاران بفریادم رسید                     ور نه مرگ امشب به فریادم رسد

گریه و فریاد بس کن شمع من!            بر دل ریشم نمک دیگر مپاش

قصه ی بیتابی دل پیش من                 بیش از این دیگر مگو خاموش باش

جز توام ای مونس شب های تار           درجهان دیگر مرا یاری نماند

زانهمه یاران به جز دیدار مرگ               با کسی امید دیداری نماند

همدم من،مونس من،شمع من           جز توام در این جهان غمخوار کو؟

واندرین صحرای وحشت زای مرگ       وای بر من!وای برمن!یار کو؟

اندرین زندان من امشب،شمع من         دست خواهم شستن از این زندگی

تا که فردا همچو شیران بشکنند            ملتم زنجیر های بندگی

شعری بسیار زیبا از مولانا

نه مرادم نه مریدم

نه پیامم نه کلامم،

دل خوش از آنيم که حج ميرويم

 غافل از آنيم که کج ميرويم

کعبه به ديدار خدا ميرويم  

او که همينجاست کجا ميرويم

حج بخدا جز به دل پاک نيست

شستن غم از دل غمناک نيست

دين که به تسبيح و سر وريش نيست

هرکه علي گفت که درويش نيست

صبح به صبح در پي مکر و فريب

شب همه شب گريه و امن يجيب

گل مریم

این مطلب کوچیک رو فقط برای تبریک این روز عزیز روی سایت گذاشتم !

.

من گریزانم ازاین خسته ترین شکل

واز این غربت تلخ...

که به اجبار به پایم بستند..

می گریزم از شب....

وتو ای پاک ترین خاطره ها

همه جا در پی تو می گردم ...

بي بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

یار در ناز است ودستم کوته از دامان او

                                      وای از این سوداگری ای وای ازاین افغان او

زره زره می رود خون جگر ازدیده ام

                                      بر من اش افسانه شد هم عهد وهم پیمان او

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود

آدم آورد در این دیر خراب آبادم

نیستم آدم اگر باز نگردم آنجا

زین جهت هست اگر باز کمی دلشادم

کوزه ی چشم حریصان پر نشد

تا صدف قانع نشد پٌر دُر نشد.

چون که گُل رفت و گلستان در گذشت

نشنوی ز آن پس ز بلبل سر گذشت.

آن یکی خر داشت و پالانش نبود

یافت پالان،گرگ خر را در ربود.

هر که شد خاک نشین برگ وبری پیدا کرد

دانه در خاک فرو رفت و سری پیدا کرد.

ای خدا جان را تو بنما آن مقام

کا ندرو بی حرف می روید یک کلام.

گاهی از پروانه ها یادی کنیم



کاش بخشی از زمان خویش را



وقف قسمت کردن شادی کنیم



کاش گاهی در مسیر زندگی



باری از دوش نگاهی کم کنیم



فاصله های میان خویش را



با خطوط دوستی مبهم کنیم



کاش وقتی آرزویی میکنیم



از دل شفاف مان هم رد شود



مرغ آمین هم از آنجا بگذرد



حرف های قلبمان را بشنود

 سهم من از زندگاني هيچ بود

                         دل به هركس خوش نمودم پوچ بود   

رنج غربت به تن خسته نشست

                         درد تنهايي عمرم را شكست

روزگارم بر خلاف آرزوهايم گذشت

                         يك شبي عاشق شدم سالها پشيماني گذشت

سرگذشت ديگران عبرت نشد

                         خود شدم عبرت براي ديگران

بلبل شوقم هوای نغمه‎خوانی می‎کند

همتم تا می‎رود ساز غزل گیرد به دست

طاقتم اظهار عجز و ناتوانی می‎کند

بلبلی در سینه می‎نالد هنوزم کاین چمن

با خزان هم آشتی و گل‎فشانی می‎کند

ما به داغ عشقبازی‎ها نشستیم و هنوز

چشم پروین همچنان چشمک‎پرانی می‎کند

نای ما خاموش ولی این زهره‎ی شیطان هنوز

با همان شور و نوا دارد شبانی می‎کند

گر زمین دود هوا گردد همانا آسمان

با همین نخوت که دارد آسمانی می‎کند

سالها شد رفته دمسازم ز دست اما هنوز

در درونم زنده است و زندگانی می‎کند

با همه نسیان تو گویی کز پی آزار من

خاطرم با خاطرات خود تبانی می‎کند

بی‌ثمر هر ساله در فکر بهارانم ولی

چون بهاران می‎رسد با من خزانی می‎کند

طفل بودم دزدکی پیر و علیلم ساختند

آنچه گردون می‎کند با ما نهانی می‎کند

می‌رسد قرنی به پایان و سپهر بایگان

دفتر دوران ما هم بایگانی می‌کند

شهریارا گو دل از ما مهربانان مشکنید

ور نه قاضی در قضا نامهربانی می‎کند

شهریار

   همه جانی که به من بخشیدی

      لحظاتی که برای امن من جنگیدی

          و بدهکار توام عمرت را

             روزهایی که ز من رنجیدی 

                 اشک ها دزدیدی، و به من خندیدی

....
من بدهکار توام ای مادر!

            بشنو  سخنی   ، ز  عالم    روحانی
دیوی    و  ددی  و  ملکی و  انسانی

                      در تو است، هر آنچه غالب آئی آنی
یک چند  چراغ   آرزوها ،  پف   کن

            قطع نظر از جمال  هر  یوسف  کن

زین شهد، یک انگشت بکامت برسان

                     در  لذت اگر محو  نگشتی  تف  کن

قفل آمد و آن کلید با ماست

بربست دهان و دیده بگشاد

وان نور که دیده دید با ماست

آمد رمضان به خدمت دل

وان کش که دل آفرید با ماست

در روزه اگر پدید شد رنج

گنج دل ناپدید با ماست

کردیم ز روزه جان و دل پاک

هر چند تن پلید با ماست

روزه به زبان حال گوید

کم شو که همه مرید با ماست

چون هست صلاح دین در این جمع

منصور و ابایزید با ماست                «مولانا»

کسی دیگر نمی کوبد در این خانه متروکه ویران را
کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم!!!
ومن شمع می سوزم

ودیگر هیچ چیز از من نمی ماند
ومن گریان ونالانم ومن تنهای تنهایم !!!
درون کلبه ی خاموش خویش اما
کسی حال من غمگین نمی پرسد!!!
و من دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم
درون سینه ی پرجوش خویش اما!!!
کسی حال من تنها نمی پرسد
ومن چون تک درخت زرد پاییزم !!!
که هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او
ودیگر هیچی از من نمی ماند!!!

کاش می شد باردیگر سرنوشت  را از سر ، نوشت

کاش می شد

هر چه هست بر دفتر خوبی نوشت

کاش می شد از قلمهایی که بر عالم رواست

با محبت, با وفا, با مهربانیها نوشت

کاش می شد اشتباه هرگز نبودش در جهان

داستان زندگانی بی غلط حتی نوشت

کاش دلها از ازل مهمور حسرتها نبود

کاین همه ای کاشها بر دفتر دلها نوشت